Stellingwarver Schrieversronte prissenteert ni’je dichtbundel ‘Tegere’
Roely Bakker uut Makkinge en Harmen Houtman uut et Vene hebben saemen een dichtbundel maekt die uutgeven wodt deur de Stellingwarver Schrieversronte.
De titel van de in augustus uutkommen dichtbundel ‘Tegere’, slat op de
twie schrievers, die disse uutgifte saemenstelden.
Roely Bakker is al jaoren dichteresse en heur wark gaot over meenselike en gevulige onderwarpen. Heur gedichten tellen meerstal een beparkt tal woorden, waorin ze hiel angriepend et leven beschrieven kan. Van heur haand verschenen eerder een bundel mit eigen wark Zuver nuver/Nuver Zuver(2006) en de uutgifte Verzin (2011) mit verhaelen. In 2006 wun ze de Stellingwarver Schrieveri’jepries met kleindochter Renée.
Harmen Houtman schrift sund de oprichting van de Stellingwarver Schrieversronte
begin jaoren zeuventig. Zien onderwarpen gaon over zien eigen leven, de keunst en et laandschop. Van him verschenen eerder drie dichtbundels en iene mit ver-
haelen. In 2024 kreeg hi’j de H.J. Bergveldpries veur al zien schrieveri’je. Al jaoren schrift hi’j lietteksten veur zangers en muzikaanten. Van beide schrievers verscheen wark in een protte verzaemelbundels.
In disse ni’je bundel staon een dikke vuuftig vassen, verdeeld in blokken van vufe
per dichter. D’r bin ok twie thema’s waor elk zien eigen gedicht op maekt het.
Naost bestaonde vassen, soms bewarkt, staon d’r een aorig tal ni’jen in.
De opmaek van et boek is biezunder vormgeven deur Sytse Veldema
uut Dwingel.
‘Tegere’ is uutgeven deur de Stellingwarver Schrieversronte en te koop veur € 12,50 in de boekewinkel of via www.stellingwarfs.nl
Piepschoft
In de nevel van de slaop
zwevend tussen
droom en warkelikhied
rustend in de kroeming
van jow waarme lief
hoolt de tied piepschoft.
Roely
De tuun van tied
Ze dwaelt now deur de tuun van tied,
is ‘veur en nao’ vergeten,
’t poppewiegien, zol ze’ t weten,
de rest van ’t goeie leven niet…
Ze is gien mem meer en gien vrouw,
het et vertrouwde huus verleuren,
de meensken die heur daegen kleuren
bin onbekenden, verget ze gauw…
D’r bin gien daegen meer, gien uren,
sterend kikt naor de grieze locht,
pertretten vullen oolde muren,
’t begin van de onwisse tocht,
ze kan et leven niet meer sturen,
wet niet dat ze hiér iens an docht…
Harmen
